บทที่ 97 เสี่ยเบลคลั่งรัก 97

        เวลาผ่านเลยไปนานเท่าไรก็ไม่รู้กว่าจะลืมตาอีกครั้งได้ไหว มือเล็กควานหาโทรศัพท์ตามเสียงที่ดังไม่หยุดด้วยความหงุดหงิดก่อนจะค่อยๆขยับตัวจากอ้อมกอดอุ่นด้วยความเสียดายแล้วกดรับสายโดยที่ไม่อ่านว่าใครโทรมาด้วยซ้ำ 

"ว่าไง?"

(ตื่นรึยังเนี่ย?)

"ไม่อะ"

(อีกสิบห้านาทีจะไปหานะ เราบอกเสี่ยเบลไว้แล้วว่า...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ